شوخی با ریاضیات

شعر ریاضی

روزگاری عشق من اعداد بود

بازیم تفریق و جمع و عاد بود

زندگی تنها ریاضی بود بس

جز ریاضی کارهایم بود عبس

فکر میکردم ریاضی ساده است

جمع و ضرب پیش پا افتاده است

جز ریاضی دان کسی شنگول نیست

بی ریاضی زندگی معقول نیست

حال فهمیدم که این دیو سیاه

نیست یک معشوق جز قرص ماه

من ندانستم که انتگرال چیست

حال فهمیدم که جز اشغال نیست

من غلط کردم که گشتم عاشقش

مرده شورش را برند با مشتقش

دیروز در درس ریاضی گفت استاد                 مهر و وفا را ضرب در صلح و صفا کن

مجموغه غم را بنه در یک پرانتز                    روی لبانت آکلاد خنده وا کن

یک نقطه فراز از نون محنت                          با نقطه بای محبت آشنا کن

هر نامساوی را مساوی کردن اولی               دلتای قلبت را بری از کینه ها کن

منزل مکن در زیر رادیکال دنیا                        یا خویش را با یک توان زآنجا رها کن

از نقطه ای بر روی مختصات ذهنت                خطی برای مهربانی ها جدا کن

منها مکن ما را زخون بی دریغت  

چون نقطه اگر ساکن یک جای شوی 

                                                     چون دایره گرمحیط پیمای شوی

 از قسمت خویش پای بیرون ننهی                                  

                                                گرچون سر پرگار همه پای شوی

                                        

«خواجه نصیر­الدین طوسی»

یاد ایامی که سهمی از ریاضی داشتیم

مغز خود رابا قوانین حساب انباشتیم

یاد ایامی که با یک عالم از سر زندگی

پای خود را در مسیر هندسه بگذاشتیم

یاد ایامی که مشتق در صدامان زنده بود

دست انتگرال؛ مارا از تنفس کنده بود

جذر ما مجذور دنیا بود و بی اندازه تا

بی نهایت در صداهامان صدا افکنده بود

یاد ایامی که دستان ریاضی مثل باد

دست ما را در سکوت زندگی مان می فشرد

یاد آن ایام شیرین ای دریغا ای دریغ


غنچه ما از خستگی نشکفته بود

 

شعاع درد مرا ضرب در عذاب کنید

که تا مساحت رنج مرا حساب کنید

محیط تنگ دلم را شکسته رسم کنید

خطوط منحنی خنده را خراب کنید

طنین نام مرا موریانه خواهد خورد

مرا به نام دگر غیر من خطاب کنید

دگر به منطق منسوخ مرگ نمی خندم

مگر به شیوه دیگر مرا مجاب کنید

در انجماد و سکون پیش از آنکه سنگ شوم

مرا به هرم نفسهای عشق آب کنید

مگر سماجت پولادی سکوت مرا

درون کوره فریاد خود مذاب کنید

بلاغت غم من انتشار خواهد یافت

اگر که متن سکوت مرا کتاب کنید.

منحنی قامتم، قامت ابروی توست

 

خط مجانب بر آن، سلسله گیسوی اوست

حد رسیدن به او، مبهم و بی انتهاست

بازه تعریف دل، در حرم کوی دوست

چون به عدد یک تویی من همه صفرها

آن چه که معنی دهد قامت دلجوی توست

پرتوی خورشید شد مشتق از آن روی تو

گرمی جان بخش او جزئی از آن خوی توست

بی تو وجودم بود یک سری واگرا

ناحیه همگراش دایره روی توست

باز هم خواب ریاضی دیده ام

 

                                      خواب خط های موازی دیده ام

خواب دیدم خوانده ام ایگرگ زگوند

                                          خنجر دیفرانسیل هم گشته کند

از سر هر جایگشتی می پرم

                                      دامن هر اتحادی می درم

دست و پای بازه ها را بسته ام

                                        از کمند منحنی ها رسته ام

شیب هر خط را به تندی می دوم

                                           گوش هر ایگرک وشی را می جوم

گاه در زندان قدر مطلقم

                               گه اسیر زلف خط و مشتقم

گاه خط ها را موازی می کنم

                                     با توان ها نقطه بازی می کنم

لشکر تمرین دارم بی شمار

                                       تیغی از فرمول دارم در کنار

ناگهان دیدم توابع مرده اند

                                   پاره خط ها نقطه ها پژمرده اند

در ریاضی بحث انتگرال نیست

                                        صحبت از تبدیل و رادیکال نیست

کاروان جذر ها کوچیده است

                                       استخوان کسر ها پوسیده است 

از لگ و بسط نیز اثار نیست

                                    ردپایی از خط و بردار نیست

هیچ کس را زین مصیبت غم نبود

                                          صفر صفرم هم دگر مبهم نبود

اری اری خواب افسون می کند

                                        عقده را از سینه بیرون می کند

مردم از این ایکس و وای داد داد

                                         روزهای باریاضی یادباد

شعر طنز ریاضی!!

ریاضی درس خشک و درس سردی است
ریاضی بهر ما همچون نبردی است

نبردی کاندر آن تیغت مداد است
حریف و دشمنت مشق زیاد است

نبردی کاندر آن خونت نریزند
ولی صفرت به رنگ خون نویسند

به میدان نبردش چون نهی پا
نگاهت را بگردانی به هرجا

به هر سو بهر قتلت ایستاده
چهل فرمول تابع های ساده

به مشرق خیل خطهای عمودی
به مغرب شصت و دو سور وجودی

براکت این طرف با قدر مطلق
در آن سو حد و انتگرال و مشتق

دو صد لعنت بر ا ین اقوام سینوس
به تانژانت و کتانژانت و کسینوس

که فرمولهای آن بی حد و بی حصر
بود در صورت و در مخرج کسر

خلاصه می کنکم دیگر کلامم
قبولش می کنی یا نه ندانم

به میدان پا منه کارت خراب است
دراینجا نمره بیست چون سراب است

 

 


               

تابع عشق تو را ،‌دامنه ای پیدا نیست

یک به یک هست، ولی بهر دلم پوشا نیست

می هراسم که چو معکوس نمایم آن را

آشکارا شود آن رابطه که ، پیدا نیست

راستی ،گر به تو بسیار شوم من نزدیک

عشق پاکم ، به کجا میل نماید ،‌جانیست

گرتوخواهی که درآغوش تو من جاگیرم

تابع فردخودت ، زوج نما، پروا نیست

منحنی دلت ، از رأس شکسته است ، چه باک

که مماس دل من هست ، ولی آنجا نیست

رفع ابهام نمودم ، زخم لبهایت

 پس سخن ساده بگو ، وقت غم وحاشا نیست

 هرچه من ،‌ روی نمودار رخت گردیدم

 باز، یک نقطه بحرانی آن ، پیدا نیست

 من بیچاره ، اسیر خم گیسوی توام

  این چنین تابع بی چون وچرا ، هرجا نیست

2 فکر می‌کنند “شوخی با ریاضیات”

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

*

رفتن به نوارابزار